از زبان یک بمب ...
بمبی می شوی درون رگهای کودکی مرده در خاک
این چه پست می رقصد در باد ...
لبخند می زنی و میزنی به جهان زهر
که این بمبها چگونه می زنند فریاد
از خنده رها. منفجر می شوی
که من همان ـاشکال خلقتم به دست تو رها شده به سمت زمین ...
من مشتعل نمی دانم کجای آن خاک بر زمین می رسم و رها ...
(آی آدمها که بر ساحل. شاد و ...) این بمب دارد می ستاند جان ...
و جهان منفجر می شود و رها ...
آرش ابراهیم زاده
حشرهء هسته ای
در این سادیسم لذت بی پروا . پرواز کن
پرواز کن حشرهء کوچک.
جهان را با بمب های هسته ای نیش بزن
اینجا من به فکر روزه ای هستم که در این نیم روز . روزی خود
را به حراج گذاشته ام...
من مشغول .
خواب عبادت می بینم و تو خون مرا اینگونه به نیش می کشی...
ارش
--- می خوام بکشمت سحر قبول کرد
داخل باغ شدیم شروع به کندن کردم
قبر اماده بود سحر رفت توی قبر خوابید و با لرزه گفت :
مواظب بچه هام باش بابا
خاکش کردم و به همه ئ حرفایی که پشت سرش می زدن خاتمه دادم
ارش ابراهیم زاده
بدین جای از مهر ورزانی که تا به جای این رو سیاه را با تفکرات اتشینشان لبریز کرده اند
سپاس می گذارم
ارش
عمامه ها بالاتر...
امروز حالمان از دیروزبدتر...
عمامتان را بالاتر ببندید و
دستور سهمیه بندی خونمان را بدهید ...
درود بر شما ...
شمشیر چهار سرتان را برای کشتن کودکان بکشید
این روزها خون پاک نایاب...
نجس شوید و بار دیگر غسل کنید
این عبا به جامی سرخ رنگین شده
عده ای مرا...
کسی نفت می خورد
ای های مردم له شده...
اینجا اهریمن خداست
و خدا تکه نانیست خشک که من و تو میخورانیمش...
